Çocuklu Ailelerin Dekoratif Ev Aksesuar Ürünleri Alışverişi

Seçiminizle eşleşen ürün bulunamadı.

Ev Aksesuar Ürünleri Pazarı Lisanslı Ürünlerle Çocuklara Hitap Etmeye Başladı.

Çizgi film kahramanları artık ev aksesuar ürünü olarak salon dekorasyonundaki yerini alıyor.

Çocukların “yetişkinler” dünyasındaki etkisine ilk kez gerçekçi bir dikkat gösterişim herhangi bir ev aksesuar ürünleri  mağazasında değil, bir kültür mabedinde, Philadelphia’daki Rodin Müzesi’nde oldu. Genç bir sesin, “Anne bak, bir vazo!” diye haykırdığını duyduğumda büyük üstadın efsanevi bronz heykelleri arasında, estetik düşlerde kaybolmuş, dolaşıyordum. Döndüğümde melek yüzlü bir oğlan çocuğunun minik elleriyle Balzac’ın kalçalarını kavradığını gördüm.

Sonra odada etrafa göz gezdirdim ve tüm heykellerde, o sevimli çocuğun zavallı yaşlı Honore’yi kavradığı yükseklikte, el izleri olduğunu fark ettim. Hiç şüphesiz, bu küçük velet Amerika’daki tek dokunma yönelimli sanat erbabı değildi.

Bu durum çocuklar hakkındaki birkaç gerçeği gösteriyordu. Birincisi, onlar ev aksesuarları dünyasındaki coşkulu katılımcılardır. Eğer uzanabilecekleri mesafedeyse ve küçücük bir teşvik ediciliğe bile sahipse, ona dokunacaklardır. Bir çocuğun yaratıcı dürtüsü, alelade ürünlerden en yüce olanlara kadar her şeyde vazgeçilmez olan oyunculuk arayışında ifade edilir. Bir ütü masası mı? O bir oyuncaktır. Balzac’ın kaba etleri? Onlar da oyuncaktır. Eğer çocukların bir şeye dokunmalarını istiyorsanız, onu yeterince alçak bir yere koymalısınız, onu bulacaklardır. Aslında, belirli bir noktanın aşağısına yerleştirilen ev aksesuar ürünlerine sadece çocuklar tarafından dokunulacaktır.

Salon dekorasyonu mağazaları çocukların elleyerek alışveriş yapma tarzını sonuna kadar kullananların hedeflerinde oldu. Elimizde mağazaların çocukların yalvardıklarını, tatlı sözlerle kandırmaya çalıştıklarını, ağladıklarını, anne veya babaya bir aksesuarı seçmesi için yalvardıklarını (ve istedikleri olmadığında basit bir şekilde o şeyi kapıp alışveriş arabasının içine attıklarını) gösteren sayısız video görüntüsü var. Eğer erişilebilecek mesafedeyse, ona dokunacaklardır ve eğer dokunurlarsa anne veya babanın, özellikle de babanın, yumuşayarak o dekoratif ürünü satın alması için en azından bir ihtimal vardır. Ancak bunun bile dikkatle yapılması gerekir. Bir keresinde çocuklara cazip gelen aksesuarları alt raflara yerleştirmiş ve alışveriş arabalarına binen çocuklar için ortanın hemen altındaki rafın ideal olduğunu fark etmemiş olan bir ev aksesuar mağazasını inceledik.

Süpermarketler çocuklara çekici gelmekte öyle başarılı oldular ki ebeveynler yarı isyan haldeler. Kasiyerlerin yanındaki şeker ve çiklet stantları hakkındaki şikâyetlere karşılık olarak bazı marketler şekerleri çıkışlara koymamaya başladı (Şimdi de şekerlemeciler şikâyet ediyor).

Birkaç yıl önce telaşlandıran bir eğilimi keşfettik: Çocukların öngörülebilir bağrış çağrışından kaçınmak için kurabiye ve kraker koridorundan özenle uzak duran ve sayıları giderek artan ebeveynler. Bu manevraya mukabil kurabiye imalatçısı müşterimiz stratejik yakınlıkları sağlama almaya başladı: Uygun koridor partnerleriyle (Örneğin, koridorun bir yanında kurabiyeler, diğer yanında bebek yiyecekleri) ailelerin bir şekilde çikolatalı kurabiyelerle karşılaşmalarını garanti etti.

Seksenli yıllarda General Mills çocukların damak tadı için yeni bir ürün tasarladı: Mikrodalga fırın için farklı renklerde patlamış mısır. Bu ürünün çocuk televizyonunda yoğun olarak reklamım yaptılar, ama sonra—satış geliştirme bölümünün pazarlama bölümünün ne yaptığından haberi olmadığı klasik bir örnekle—hedeflenen müşterilerin erişimi dahilinde sergilenmesini sağlayamadılar. Aslında, alışverişi ebeveynlerin yapacağını varsayarak, firmanın tipik raf teşhir planı, ürünü yüksek yerde konumlandırdı ve bu da, bize göre, ürünün hayal kırıklığı yaratan satışlarının sorumlusuydu. Müşterilere patlamış mısırın olduğu rafa defalarca uçarak sıçrayan, annesine gösterebilmek için paketlerden birini aşağı devirmek isteyen altı yaşlarında bir erkek çocuğun videosunu hâlâ gösteririz. Sonunda paketi alaşağı etti, ama annesi arabaya koymasına izin vermedi. Üzgün bir halde onu rafa geri koydu—daha önce olduğu yere değil, kendi göz hizasındaki bir yere. Ve beklendiği gibi, oraya gelen bir sonraki çocuk paketi gördü, tuttu ve babasının alışveriş arabasının içine attı. Müşteri izlemenin ilminde klasik bir an.

Eğer çocuk dostu yemeğin ortaya çıkışı olmasaydı, ailelerin birlikte ev aksesuar ürünleri alışveriş yapmaları neredeyse imkânsız olurdu ve bu herkesten çok da McDonald’s’ı başarılı kıldı. Restoranlar küçük vatandaşlar için kısmen rahatlık kısmen de rüşvettir, keşke bir salon dekorasyon merkezinde tüm bir sabah boyunca uslu dursalar. McDonald’s eğer çocukları kendine çekebilirse—mönüsü sayesinde ama aynı zamanda oyuncaklar, lisanslı çizgi karakterli bardaklar ve oyun alanlarıyla—ebeveynleri de kazanacağını erken bir zamanda fark etti. Amerika’nın en baskın hazır yiyeceğinin çocuklar arasında da en sevilen olması bir tesadüf değildir. Ama McDonald’s bile her şeyi doğru yapmaz. Göze batan bir eksiklik: Sipariş bankoları çocukların kullanması için çok yüksektir. Yedi sekiz yaşındaki bir çocuk hiç şüphesiz masasından kalkıp bankoya giderek biraz daha patates kızartması ve içecek sipariş edebilecek kabiliyettedir. Ancak restoranların tasarımı bunu yasaklar. Mönü panoları bile o kadar yüksektedir ki sadece yetişkinler onları rahatça görebilir. Yiyeceklerin büyük boy fotoğrafları ile mümkün olduğunca az sözcüğün kullanıldığı çocuk hizasında mönülerin olması gerekir.

Benim kişisel bir çocuklu restoran öyküm vardır. Daha önce de söz ettiğim gibi, bir ara New York’un şehir merkezinde bir restoranın sahiplerinden biriydim. İşi ilk devraldığımızda mekanın müşterileri çoğunlukla yıllanmış matbaacılar ve liman işçileriydi—itişip kakışan mavi yakalı bir kalabalık. Yerin yeni sahipleri olarak, yavaş yavaş Hudson nehrinden sadece birkaç sokak ötedeki sanayi mahallesine taşınan ev sahiplerine, sanatçılara ve genç ailelere ulaşmakla ilgileniyorduk. Fiyatları da yükseltmemiz gerekiyordu ve bunu yapmak için mekanın müşteri tabanının yapısını—nazikçe ve iddiasız bir biçimde—değiştirmeliydik. Çözümümüz mü? Her masaya kâğıt ve pastel kalemler koyduk ve indirimli saatinde öncelikli müşterilerimizi çocuklarını salonda özgür bırakmaya davet ettik, böylece baba bir içeceğini içip çocuğa göz kulak olurken anne evde huzurla akşam yemeğini hazırlayabilirdi. Böylece, akşamüzeri saat beş civarından başlayarak sekizden sonraya kadar salonda ayakaltında yeni yürümeye başlayanlar ve küçük çocuklardan oluşan kocaman bir ekip oldu. İndirimli saati içebildiğiniz kadar sodayı yuvarladığınız bir saat değil, mutlu olmakla ilgili bir saat haline geldi. Liman işçileri ve matbaacılar ortadan kayboldu. Onları rahatsız etmek istememiştik, ama keyifleri kaçmıştı.

Öngöremediğimiz şey çocukların varlığının bizi başka yönlerden nasıl koruduğuydu. Neredeyse her iki yeni mekan sahibinden biri bölgedeki çetelerle sorun yaşadığını bildirdi: Haraç, çöpler için ödemeler, kavgalar, telefon kulübelerinde kamp kurmuş bahisleri not eden bahisçiler. Bu mekan bir şekilde tüm bu sorunlardan uzak kaldı. En gizemli biçimde.

Kâğıt ve bir sürü pastel boyanın sizin için yapabilecekleri hayret vericidir.

Hayır, hayal görmüyorsunuz: Bugün kitapçılarda daha önce olmadığı kadar çok çocuk var. Bir zamanlar çocuk kitapları bölümü arkada, sözlüklerin gerisindeki birkaç raftan ibaretti. Bugün ev aksesuar mağazalarının en güzel, en davetkâr kısmı olabilir.

İşte size zeki kitapçıların rafları yerleştirme biçimleri: Sevilen televizyon programlarının karakterlerine yer veren kitapları altlara yerleştirirler, böylece küçükler muhtemelen ileri derecede ticarileşmiş yaratıklara olumsuz bakan anne ya da baba tarafından engellenmeden Bratz, SüngerBob ya da Şimşek McQueen’i kapabilir. Çocuk klasikleri—Grimm Kardeşlerden Masallar, Küçük Prens ya da eski ve çok sözcüklü gibi görünen herhangi bir şey—yüksekte, büyüklerin göz hizasında bir yerde sergilenir, çünkü bu değerli kitapları seçecek olan onlardır. Ortada cazibesi nesillere yayılan kitaplar ve karakterler bulunur—örneğin, Pinokyo veya Kırmızı Başlıklı Kız (DVD raf teşhir planları da kitapçılardaki gibi çalışmalıdır: Ebeveynlerin seçmesi mümkün olan saygın filmler—Alice Harikalar Diyarında veya Oz Büyücüsü—üst raflarda, Oyuncak Hikâyesi ya da Hannah Montana gibi sevilen günümüz filmleri çocukların çabucak ele geçirebildikleri ve gürültülü ama bir şekilde sevimli yalvarışlarına başladıkları aşağıda bir yerde sergilenir).

Erkeklerin spor, iş dünyası, kendin-yap’lar ve bilgisayarlarda kümelenme eğilimi gösterdiğini kadınların ise psikoloji, çok satanlar, sağlık, gıda, diyet, dekoratif ev aksesuar ürünleri alanlarında gezdiğini kabul ederek, kitapçı müşterilerimize her zaman bölümleri cinsiyete göre gruplandırmalarını öneririz. Çocuk kitaplarını bu kadın bölümlerinin görüş alanı içinde yerleştirin ve çocuklar için alçak rafları kullanın, böylece anneler kendi kitaplarını gözden geçirirken zaman zaman çocukları da yoklayabilirler.

İşyerimin yakınındaki Barnes & Nobles mağazasında bir sürü minyatür oturma yeri olan bir çocuk bölümü var. Bu iyi bir şeydir, ancak çocukların çoğunun ebeveynlerinin kucağında otururken kendilerine kitap okunmasına alışkın oldukları olgusunu göz ardı eder. İçimden hep ev aksesuar ürünleri mağazalarının bir başka yerindeki büyük koltuklardan birkaçını tutup çocuk bölümüne sürüklemek geçer.